” Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα,
ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα”. Αν με ρωτούσαν όμως τι χρώματα
θα διάλεγα για τον δικό μου παράδεισο δεν ξέρω ποια θα διάλεγα. Πινέλο
θα ήταν τα “θέλω” μου αλλά χρώματα;
Για παράδειγμα, η μελαγχολία έχει για μένα χρώμα μπλε. Σκούρο μπλε.
Την απόχρωση που παίρνει η θάλασσα όταν σουρουπώνει. Γιατί αυτή η
απόχρωση κρύβει μέσα της ή τουλάχιστον εγώ το έχω συνδυάσει έτσι,
σκέψεις πολύ αληθινές που ορισμένες φορές δεν έχω ανάγκη να θυμάμαι.
Ο Πόνος. Ο πόνος είναι μαύρος. Σαν τα μαύρα σατέν σεντόνια της
νύχτας. Για να γλιστράει στις στιγμές και να τις κάνει αξέχαστες. Γιατί
αν μη τι άλλο αυτό το συναίσθημα και τις ώρες που πέρασες νιώθοντας αυτό
το κενό που σου δημιουργεί, δύσκολα τις ξεχνάς.
Τι άλλο; Α ναι! Ο φόβος. Ο φόβος έχει χρώμα γκρι. Γιατί δεν είναι
ούτε μαύρος, ούτε άσπρος. Το να φοβάσαι σημαίνει πως ζεις και τρέμεις
μην χάσεις αυτή την ζωή και ότι συνεπάγεται στο πακέτο.
Η χαρά. Η χαρά έχει χρώμα κίτρινο. Στην απόχρωση του χρυσού. Στο
χρώμα του ήλιου δηλαδή που μόλις φωτίζει διώχνει τα “σκοτάδια” της ζωής
και την κάνει να χαμογελά. Στο χρώμα των αστεριών, που σε ταξιδεύουν σε
μονοπάτια μαγικά πασπαλισμένα με αστερόσκονη.
Πορτοκαλί χρώμα θα διάλεγα για την έκπληξη. Σαν την έκπληξη που νιώθει το βράδυ όταν ξημερώνει η αυγή και ο ήλιος ανατέλλει.
Μοβ και πράσινη θα χρωμάτιζα την υποκρισία. Γιατί αυτός ο συνδυασμός
σε μπερδεύει. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τι σημαίνει. Όπως ακριβώς και η
υποκρισία.
Ο Έρωτας θα είχε κόκκινο χρώμα στον δικό μου καμβά. Του πάθους.
Κόκκινο στο χρώμα του αίματος, γιατί όταν η ουσία του Έρωτα σε διαπερνά
φτάνει στις φλέβες σου και σου δίνει την αίσθηση πως ζεις ξανά, ή ζεις
για πρώτη φορά. Σαν ένα τριαντάφυλλο που είναι όμορφο μα τα αγκάθια του
θέλουν προσοχή. Γιατί έτσι είναι και ο έρωτας πανέμορφος, όμως αν δεν
προσέξεις μπορεί να σε “τρυπήσει”.
Όταν σκέφτομαι πάντως την Αγάπη πάντα στο μυαλό μου, μού έρχεται το
άσπρο χρώμα. Το χρώμα της αγνότητας. Της αγνότητας που κρύβει αυτό το
όμορφο και βαθύ συναίσθημα. Ένα χρώμα που “δένει” εύκολα μέσα σε
αντιθέσεις της ζωής διατηρώντας όμως την αθωότητα του χαρακτήρα της
αγάπης.
Τώρα κάποιος θα μου πει στον δικό σου παράδεισο θα έβαζες και
αρνητικά συναισθήματα όπως η λύπη, η υποκρισία, ο πόνος κτλ. Ναι γιατί ο
δικός μου παράδεισος δεν θέλω να διακατέχεται από μια ουτοπική αντίληψη
με εξιδανικευτικό χαρακτήρα. Ο δικός μου παράδεισος θέλω να είναι
αληθινός, ρεαλιστικός και πρακτικά υλοποιήσιμος. Για να μπορώ να ελπίζω
ότι η μονοτονία της ζωής μου θα αλλάξει μόλις περάσει τα σύνορα του
πολύχρωμου Παραδείσου μου και θα πάρει διαβατήριο η ψυχή για ένα αληθινό
χρωματιστό ταξίδι σε μια ζωή γεμάτη όνειρα.”
| ---Νίκος Καζαντζάκης
Βρήκα αυτό το όμορφο κείμενο και είπα να το μοιραστώ μαζί σας.Καλό Σαββατοκύριακο!! |
