Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Τα παιδικά μας χρόνια...

Όλοι στα παιδικά μας χρόνια είχαμε αυτούς τους φίλους που ερχόντουσαν τα σαββατοκύριακα στο σπίτι και παίζαμε ώρες ατελείωτες χωρίς έγνοιες και προβλήματα να μας ταλανίζουν το μυαλό και να μας αποσπούν την προσοχή από αυτό που πραγματικά μας ενδιέφερε τότε...το παιχνίδι!

Η μαμά έφτιαχνε τα σπιτικά γλυκά και αν δεν είμασταν αρκετά απασχολημένοι παίρναμε και μεις το ρόλο μας ως μικροί σεφ.

Και αυτοί οι φίλοι τι απέγιναν;;
Σκόρπιες αναμνήσεις που έρχονται και μας στοιχειώνουν στο κόσμο των ονείρων.Η σκέψη τους μας ταξιδεύει χρόνια πίσω και μας κάνουν να καταλάβουμε το κενό που άφησαν φεύγοντας.

Και άλλοι έμειναν.Εδώ κάθε στιγμή να μας υπενθυμίζουν ποιοι πραγματικά είμαστε.

Αλλά ποτέ δεν θα τους ξεχάσουμε.Ούτε αυτούς που έφυγαν.Ούτε αυτούς που έμειναν και ίσως φύγουν.

Μπορεί να απομακρύνθηκαν αλλά πάντα θα κατέχουν μια θέση στην καρδιά μας.

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Βρες νόημα.

"Βρες νόημα. Διάκρινε τη μελαγχολία από τη θλίψη. Βγες έξω για έναν περίπατο. Δεν είναι απαραίτητο να είναι μια ρομαντική βόλτα στο πάρκο,η άνοιξη στην πιο θεαματική της στιγμή, τα λουλούδια και οι μυρωδιές και εξαιρετικές ποιητικές εικόνες που σε μεταφέρουν σε έναν άλλο κόσμο. Δεν χρειάζεται να είναι μια βόλτα όπου θα έχεις επιφοιτήσεις ζωής ή που θα ανακαλύψεις σημασίες που κανένας εγκέφαλος δεν έχει καταφέρει ποτέ να ανακαλύψει. Μην φοβάσε να περάσεις ποιοτικό χρόνο με τον εαυτό σου. Βρες νόημα ή μην βρεις νόημα, αλλά «κλέψε» λίγο χρόνο και δώσε τον ελεύθερα και αποκλειστικά στον εαυτό σου. Επέλεξε την απομόνωση και την μοναξιά. Αυτό δεν σε κάνει αντικοινωνικό ούτε σε αναγκάζει να απορρίψεις τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά πρέπει να αναπνεύσεις. Και πρέπει να είναι εσύ. " -Άλμπερ Καμύ,Ημερολόγια 1951-1959



Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Letting go!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε.

Μερικές φορές το καλύτερο που μπορουμε να κάνουμε είναι να αφεθούμε.

Προσωπικά βρίσκομαι στο είδος των ανθρώπων που θέλει να ελέγχει τους πάντες και τα πάντα, να βρίσκονται όλα στην εν τέλεια, ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρεια.

Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι σε συγκεκριμένες πτυχές της ζωής μου απλά δεν μπορούν να είναι όλα τέλεια και περιποιημένα.Δεν μπορώ να ελέγχω τους άλλους.Δεν γίνεται κάθε λεπτομέρεια να είναι όπως την φαντάζομαι εγώ.

Και ποιος ο λόγος τελικά?Μήπως υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα στα οποία πρέπει να διοχετεύσω την ενέργεια μου?

Αυτή την εβδομάδα αποφάσισα και γω να αφήσω κάτι στην τύχη του.Δεν είναι τίποτα σημαντικό αλλά νιώθω τόσο καλά που πήρα μια τέτοια απόφαση.Βασικά νιώθω ότι  έχω καλύτερο ελέγχο τώρα που αποφάσισα να μην ελέγχω τα πάντα.Πόσο τρελό είναι αυτό?!

Ξέρω πόσο τρομακτικό μπορεί να φαίνεται να αφήσεις κατι στην τύχη του.Νιώθεις ότι αν το αφήσεις δεν θα καταφέρεις αργότερα να το επαναφέρεις στην αρχική του κατάσταση ή ότι δεν θα ανταπεξέλθεις,αλλά νομίζω ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Η προσπάθεια δεν βλάπτει και όποιος φοβάται μπορεί απλά να κάνει μικρά βήματα την φορά για να δει πως νιώθει ο ίδιος.

Συγγνώμη αν όλα αυτά ακούγονται μυστηριωδη.Αλλά κάποια πράγματα είναι καλύτερα να μην λέγονται.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Ανόητες φιλίες,ανόητα λόγια..

Φιλία ονομάζεται η σχέση μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων, με κύριο χαρακτηριστικό την αμοιβαία πλατωνική αγάπη, αφοσίωση και κατανόηση, χωρίς κατ' ανάγκη να υπάρχει συμφέρον, κίνητρο ή ανώτερος στόχος.Είναι να εμπιστεύεται ο ένας τον άλλον, και να είναι ειλικρινείς μεταξύ τους.
 Η τουλάχιστον έτσι ονομάζεται η φιλία κατά τα λεγόμενα το wikipedia.

Δυστυχώς όμως οι φίλοι έρχονται και φεύγουν.Άλλους του απομακρύνουμε και άλλοι μας απομακρύνουν.Οι λόγοι;Πολλοί και διάφοροι.Σημαντικοί και μη..

Σε κάποιες περιπτώσεις καταλαβαίνεις τι τελικά χάνεις και κάνεις τα πάντα να καλύψεις την ρωγμή και να προχωρήσεις ανανεωμένος για καινούργιες περιπέτειες και εμπειρίες με αυτούς που αγαπάς.

Υπάρχουν όμως και οι φορές που φεύγεις για να νιώσεις συ ο ίδιος καλύτερα με τον εαυτό σου.Ίσως ψάχνεις μια διέξοδο γιατί σου κάνει πιο πολύ κακό από ότι καλό.Γιατί νιώθεις ότι δίνεις τόσα πολλά και παίρνεις τόσα λίγα..αλλά αυτό δεν είναι η ανιδιοτελής αγάπη;Όμως για πόσο αντέχεις αυτή την ''ανιδιοτελη αγαπη'';

Και ποιες φιλίες αξίζουν;

Δεν ξέρω ποιες αξίζουν,μα ξέρω ποιες δεν αξίζουν.Δεν αξίζουν αυτές που δίνεις τα πάντα και δεν παίρνεις τίποτα.Αυτές που είσαι εκεί κάθε στιγμή ενώ αυτοί είναι απασχολημένοι με τα δικά τους προβλήματα που δεν έχουν χρόνο για σένα.Αυτές που σε κάνουν να τους εμπιστευτείς ενώ σε εκμεταλλεύονται.Παίρνουν ότι θέλουν και όταν πλέον δεν σε χρειάζονται άλλο σε παρατάνε.Αυτές που θυσιάζεις πράγματα για να μπορέσεις να είσαι εκεί σε κάθε στιγμή και αυτοί απλά δεν σου δίνουν σημασία.Αυτές που είσαι εκεί για να ικανοποιήσεις το εγώ τους.

Αλλά ίσως φταις και συ.Που τους έδωσες αυτό το δικαίωμα.να μην σου δίνουν σημασία και να σε θεωρούν δεδομένο.Και συ να μένεις εκεί.Να είσαι συνέχεια εκεί.Να ξέρεις ότι κάνεις λάθος αλλά να μην σου παει η καρδία να τους αφήσεις μήπως και πληγωθούν και νιώθεις τύψεις γι αυτό που έκανες.


Και είναι ώρα να προχωρήσεις.Να παραδεχθείς την ήττα σου και να προχωρήσεις τουλάχιστον με το κεφάλι ψιλα.Με τα ψίχουλα αξιοπρέπειας που σου απέμειναν.Πονός..πονάς πολύ.Αλλά προχωράς.Γιατι πρέπει να προχωρήσεις.Δεν ωφελεί να μείνεις εκεί.Γιατί τους αφήνεις να σου κάνουν κακό χωρίς να τον έχουν επιδιώξει.Και όταν επιτέλους σταθείς στα πόδια και νιώσεις δυνατός βγαίνεις εκεί έξω και ξανά ψάχνεις.Η τύχη σου μπορεί να είναι αλλού.Άμα φοβηθείς να δοκιμάσεις,δεν θα μάθεις ποτέ αν θα τα κατάφερνες ή όχι.Μπορεί να πληγωθείς ξανά .Αλλά θα ξέρεις οτι προσπάθησες.Έχασες αλλά προσπάθησες.Ίσως βγεις νικητής όμως.Και τελικά βρεις αυτόν -ου περίμενες να σε στηρίξει,να σου προσφέρει όλα αυτά που αξίζεις να έχεις.

Και στο τέλος-τέλος εσύ δεν έχασες τίποτα.Αυτοί όμως..;;;