Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

Η γεωγραφία της μοναξιάς...


Έλα κοντά μου, 
στην αγκαλιά μου για πάντα να σε κρατώ. 
Δεν αντέχω άλλο 
μαζί να είμαστε και να μη σε 'χω. 

Θέλω πλάι μου συνέχεια να σαι. 
Να γίνω το βήμα σου 
και μαζί να περπατάμε, 
να γίνω η ανάσα σου 
και απαραίτητη για μια ζωή να σου είμαι. 

Δεν αντέχω άλλο, 
μαζί να είμαστε και να μη σε χω. 
Δεν αντέχω σε δρόμους λησμονιάς να τριγυρνώ. 

Ταξίδεψε με μέσα σου, 
την ευτυχία να γνωρίσω. 

Κάθε μικρή στιγμή που είσαι κοντά μου, 
κολυμπάω βαθιά στην αγάπη που σου εχω... 
Κάθε λεπτό εύχομαι αιώνες να κρατήσει... 

Μα φεύγεις, 
και μόλις φεύγεις πνίγομαι ξανά 
στη γεωγραφία της μοναξιάς... 





Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Βeen there,done that...

Βασικά με έχει πιάσει οίστρος στις ξένες γλώσσες και έπρεπε με κάποιο τρόπο να το εκφράσω!!

Day: you wake up looking for something, hoping for the best but expecting the worst as the song says, use the right foot to get up, stand in front of the mirror and say “today is the day” and then, everything changes around you, you start feeling happiness, maybe like never before, you smile and you promise NOTHING will change that, either the ugliest person inside.
, go downstairs and you might probably have breakfast with your father and mother, or just with one of them, or maybe just your mom or maybe with your children (if you have them), or maybe you don’t have breakfast at all because you’re too busy; Go to some places, it might be school, it might be your job, college, but you will always find someone around you, they come and say “Hello” and you say “Hello. How are you?” they will just answer “Fine, thanks” then life keeps going.
One of your dearest friends come to you or maybe a stranger (because strangers come to you or you go to them if you notice something weird), they are sad, someone has died, or got ill, or go to jail, or.. I don’t know, someone or something has hurt them. He or she starts to cry in front of you, your hands start sweating, speechless, don’t know what to say and then you feel like an idiot because you can’t help them at all, you don’t know what their feelings are, then most common phrase goes out your mouth “I’m sorry.. for everything you’ve been throught but you’re strong, everything will be okay”, then you hug them, wipe their tears and go away, like nothing happened, but on the road you start thinking, thinking of that person, you might wonder “What if that happened to me? What would they say to make me feel better? Are my friends gonna be there? If they are.. would they make me laugh or smile? Wait... Do I have friends?”, your perfect day start getting worse.
“Why am I alone?” you wonder as you walk on the sidewalk “Did I do something wrong? Are my actions bad? Do they want me around?”, too many questions you need to be answered, you look around and you find one of your friends, probably the one you spend more time with everyday, he or she notices you’re sad, they come and ask you “What’s wrong?”, you shake your head saying “I’m alright”, lie; your brain is killing you inside with those questions, after some hours, your perfect day is just another day, another routine.
“Everything will be okay”, such a bad advice, you feel like you’re falling down, sometimes sad songs help you to get worse, your friend comes to you again, worried, all the pressure of the day is now in your shoulders “LEAVE ME ALONE, YOU DON’T GET IT”, “What am I to you? What if I leave forever? Will you miss me?”, “Why is God punishing me this way?”, “What did I do?”, “Are you my friend?”, “DO YOU LOVE ME?” “I WANNA KILL MYSELF”, common phrases you use, your friend doesn’t know what to say, he or she is in the same situation you were, speechless. You go like “I get it” and you leave.
Afternoon, after crying your heart out, you notice you were wrong, you treated your friend in a bad way, you go to the person you hurt, that person is mad at you, so typical, but it does matter to you, then the other people around you is nothing, just people, you feel alone again like the beginning, your perfect day? Just crap. Everything is going worse and the good things you have that day? You can’t notice them, you’re temporarily blind.
HOME SWEET HOME: time to relax, to think about everything and regret about everything you did wrong, in a bipolar mood, you start feeling happy, again. And you say to yourself “I’m so fucked up”.

Sincerely,
Been there, done that ♥


Το πόσα ορθογραφικά παίζει να έχει δεν το συζητώ αλλά περνάω τη φάση μου και είμαι κάπως!!!





;)

Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2012

Του Σ/Κ τα νέα...

Πάει και αυτό το Σ/Κ για άλλη μια φορά και το αποχαιρετώ με μαύρο δάκρυ.Πάλι καλά που δεν είναι μαζί μου ο κολλητός μου γιατί θα πέταγε τη βλακεία τύπο:''Μπα όχι μαύρο,προς το γκρι το κόβω.''.Τέλος πάντων.Νομίζω αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν από τα καλύτερα που έχω περάσει από τότε που άρχισαν τα σχολείο.Βέβαια ήταν λίγο ανοργάνωτο ,και θα σας εξηγήσω γιατί πιο κάτω,αλλά αυτές είναι οι χαρές τις ζωής...!

Βασικά κυκλοφορούσα μέσα στους δρόμους και τα σκοτάδια στις 12 τα μεσάνυχτα!Αλλά το Σάββατο μου δεν ήταν σαν κανένα άλλο.Πήγα βόλτα μέχρι το Χαλάνδρι.Έφτασα γύρω στις 9 το βράδυ εξαιτίας μιας φίλης μου.Πήγαν να μας πατήσουν 2 φορές κάτι αυτοκίνητα.Αλλά κατά τα άλλα ''όλα'' μια χαρά.

Ααα βρήκα και το μότο μου για το μήνα:

ΚΑΝΤΕ ΔΙΑΙΤΑ!Αποφεύγεται τα χαλασμένα όνειρα και τις άσχημες αναμνήσεις..είναι πλούσια σε λύπη..

Εεε για πείτε πως σας φαίνεται!!!Εγώ το βρίσκω υπέροχο.Έχει νόημα!Βασικά με αυτό το μότο θα προχωρήσω μπροστά και θα κάνω ότι λέει:Θα αποφεύγω τα χαλασμένο όνειρα τα οποία προφανώς κάποτε ήταν έτοιμα να πραγματοποιηθούν άλλα κάποια που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο τολμούν και αχρηστεύουν τα όνειρα μας που για πολλούς μπορεί να είναι το μοναδικό πράγμα που τους έχει απομείνει.Επίσης θα αποφεύγω τις κακές αναμνήσεις γιατί άλλωστε δεν μπορώ να κάνω κάτι για να τις αποτρέψω.Και αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η λύπη!!


Καλό μήνα βρεε. Άντε μακάρι να πάει καλά ο Οκτώβρης γιατί δεν με βλέπω καλά.Βέβαια ο Σεπτέμβρης έφυγε που σημαίνει:τα κεφάλια μέσα τέρμα οι βόλτες(λίγο απίθανο όμως),διαγωνίσματα πολλά θα έρχονται στη φόρα το ένα μετά το άλλο.Έχει και τα καλά του όμως(τουλάχιστον για μένα) αρχίζουν οι αγαπημένες μου σειρές,τα κρύα καταφθάνουν.





Άχου τι ωραίο που είναι αυτό το τοπίο.Θα βρω ένα τέτοιο.Δεν ξέρω που αλλά θα το βρω και θα πάω εκεί και θα το χαζεύω.

Όμως μαζί με τον Οκτώβρη έρχεται και το Halloween!!Ανυπομονώ.Δεν ξέρω μπορεί να μην το γιορτάζουμε στην Ελλάδα αλλά οι συγγενείς μας στην Αμερική μας στέλνουν φωτογραφίες,βίντεο και τέτοια και γενικώς φαίνεται πολύ ωραίο!

Σας έχω πει πως μου τη σπάει πως ο αδερφός μου δεν έχει ελαττώματα;;Είναι ψηλός,όμορφος,μπρατσομένος,έχει ωραία φωνή,παίζει κιθάρα, έχει όποια γκόμενα θέλει..απορώ.Πως τα καταφέρνει ήθελα να'ξερα. Αλλά είναι καλό παιδάκι.Να φανταστείτε πρότεινα να πάμε όλα τα αδέρφια ένα τριήμερο μόνοι μας!!Θα ήθελα πάρα πολύ να πάω αλλά αυτός ο κ**οχρόνος δεν με αφήνει να κάνει ρούπι.Τέλος πάντων..

Αποφάσισα να εν ταχθώ και φέτος στην ομάδα θεάτρου που έχουμε στο δήμο μου.Πέρσι ανεβάσαμε το ''Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας'' του Shakespeare.Μεγάλη επιτυχία.Φέτος θα ανεβάσουμε Μπρεχτ ''Ο κύκλος με την κιμωλία''.Δεν μπορώ να περιμένω μέχρι τότε..Να δω και τι θα κάνω με το πρόγραμμα γιατί ο χρόνος με πιέζει αρκετά πολύ.Αλλά θα προσπαθήσω μέχρι να λιποθυμήσω από την υπερκόπωση.



                                                                 ;)