Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

Η γεωγραφία της μοναξιάς...


Έλα κοντά μου, 
στην αγκαλιά μου για πάντα να σε κρατώ. 
Δεν αντέχω άλλο 
μαζί να είμαστε και να μη σε 'χω. 

Θέλω πλάι μου συνέχεια να σαι. 
Να γίνω το βήμα σου 
και μαζί να περπατάμε, 
να γίνω η ανάσα σου 
και απαραίτητη για μια ζωή να σου είμαι. 

Δεν αντέχω άλλο, 
μαζί να είμαστε και να μη σε χω. 
Δεν αντέχω σε δρόμους λησμονιάς να τριγυρνώ. 

Ταξίδεψε με μέσα σου, 
την ευτυχία να γνωρίσω. 

Κάθε μικρή στιγμή που είσαι κοντά μου, 
κολυμπάω βαθιά στην αγάπη που σου εχω... 
Κάθε λεπτό εύχομαι αιώνες να κρατήσει... 

Μα φεύγεις, 
και μόλις φεύγεις πνίγομαι ξανά 
στη γεωγραφία της μοναξιάς... 





8 σχόλια:

  1. Δεν μου λες,μάνα μου...ερωτευμένο είσαι;

    Αν ναι,εύχομαι να πάνε όλα κατ' ευχήν!Κοίτα,όμως,να το ζήσεις όσο καλύτερα μπορείς.Κι αυτό -εκτός των άλλων- σημαίνει να μη διστάζεις...

    Φιλάκια. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Mμμμ δεν θα το'λεγα!Αυτό μου έλειπε τώρα να ερωτευτώ κιόλας δεν είχα όλα τα άλλα!!

      Φιλιάάά΄!!

      Διαγραφή
  2. Υπό άλλες συνθήκες κι εφόσον γυρίζαμε το χρόνο μερικούς μήνες πίσω
    θα το έβρισκα μάλλον μελό.
    Τώρα, μπορώ να σου πω, ότι μέχρι και με συγκινεί.
    Όπως και να'χει με εκφράζει. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχουυ αυτό θέλω και εγώ να αλληλοεκφραζόμαστε!! :)

      Διαγραφή
  3. δυστιχώς σε καταλαβαίνω...
    Όμορφο παρ'όλα αυτά=)

    ΑπάντησηΔιαγραφή