Κυριακή 17 Μαρτίου 2013

Προσκλήσειςςςς...

Λοιπόν!Κατ' αρχάς καλημέρα και καλά να περάσετε το τριήμερο σας!

Η αγαπητή Sparkling Blue με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι στο οποίο πρέπει να απαντήσω στις εξής ερωτήσεις:

1. Ποια blogs επισκέπτομαι συνήθως:
H αλήθεια είναι ότι δεν επισκέπτομαι κάποια συγκεκριμένα μπλογκ ημερησίως για παράδειγμα!Επισκέπτομαι αυτά στα οποία έχω εγγραφή!Αυτά μη φανταστείτε ότι είναι πολλά!Όποτε μπαίνω και βλέπω κάτι καινούργιο κάνω σίγουρα αισθητή την παρουσία μου!Το follow βέβαια δεν το πατάω πολύ εύκολα!Κυρίως σε μπλογκ που μου α΄ρεσουν αυτά που γράφουν και είναι αφενός πολύ διαφορετικά από το δικό μου!Γιατί προφανώς θέλω να βλέπω πράγματα έξω από το δικό μου κόσμο!Και μερικές φορές να παρηγορούμαι ή να με βάζω σε σκέψεις!

2. Γιατί δημιούργησα το blog μου;
Πάντα ήθελα να έχω το δικό μου προσωπικό κόσμο όπου θα μπορούν να με βοηθάνε και να βοηθάω με το δικό μου τρόπο!Ήθελα βασικά να ακουστώ και γω κατά κάποιο τρόπο.Να νιώσω ότι ναι υπάρχω!Αντίθετα με το κλασσικό τυπάκι των ημερολογίων ,που ναι μεν είναι καλό αλλά το θεωρώ πολύ θεατρικό και δεν μου πολυκάθεται καλά, επέλεξα να φτιάξω ένα μπλογκ μέσα από την  παρότρυνση της Ροκμαντικ που μου έδωσε αρκετές ιδέες και γενικότερα με βοήθησε στο να το φτιάξω!


3. Ποια είναι τα αγαπημένα μου θέματα:
Τα αγαπημένα μου θέματα νομίζω είναι κυρίως αυτά που αφορούν την καθημερινή ζωή,τα πάθη και οι ιστορίες!Μου αρέσουν βέβααι και όσο έχουν να κάνουν με τέχνη όπως μουσική.ζωγραφική,ποίηση,ίσως και διακόσμηση.

 4. Μία λέξη που χρησιμοποιώ πάντα στο blog:
Εντάξει δεν χρησιμοποιώ μόνο μία λέξη συχνά!Αλλά αυτό που νομίζω ότι την χρησιμοποιώ περισσότερο είναι το ''βέβαια'' ή το ''βασικά''!Δείχνει ότι συνεχώς φάσκω και αντιφάσκω!

Λοιπόν..αυτά!Κανονικά πρέπει να προσκαλέσω κάποιους αλλά θα προτιμήσω κάτι άλλο!Προσκαλώ οποιοδήποτε θέλει να κάνει μια ανάρτηση για να μάθουμε τις δικές του απαντήσεις!

Γεια σαςςς! 

Πέμπτη 7 Μαρτίου 2013

Film Week!

Καλησπέρα, και Καλό Μήνα να έχουμε!

(Όπως πάντα με μια μικρή καθυστέρηση:Ρ:Ρ)
Μπήκε ο πρώτος μήνας της άνοιξης και νομίζω πως τα πράγματα έχουν αρχίσει να καλυτερεύουν κιόλας!H κατάσταση μου ήταν πραγματικά απελπιστική!Αλλά τώρα νομίζω είμαι καλύτερα.Προχωράω μπροστά και όπου με βγάλει.

Αποφάσισα φέτος να προσθέσω άλλη μία συνήθεια για να σπάει την καθημερινή ρουτίνα.Δημιούργησα την ''Εβδομάδα Ταινιών'' ή ''Film Week'' όπως σε προοικονομεί ο τίτλος της ανάρτησης μου!Κατά το διάστημα μίας εβδομάδας θα βλέπω κάθε μέρα και από μία διαφορετική ταινία.Από αυτές που έχω δει μέχρι στιγμής αυτή την εβδομάδα η καλύτερη ήταν το ''A walk to remember''!Δεν είμαι μεγάλος φαν των αισθηματικών ταινιών αλλά είχα δει ένα απόσπασμα και είπα να την κατεβάσω.Τελικά αποδείχτηκε σωστή η κρίση μου.Ήταν από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει γενικότερα!Την προτείνω σε όλους.Να φανταστείτε αν μπορούσα θα είχα κλάψει κιόλας αλλά δεν έφτασα ακόμα σε αυτό το επίπεδο!Και ελπίζω αν μην φτάσω ποτέ.Η ταινία δείχνει στο που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος αν αγαπάει.Πολύ συγκινητική!Σήμερα δεν νομίζω πως θα δω..θα σας εξηγήσω παρακάτω!

Μπήκε η άνοιξη!Τα φυτά ανθίζουν,οι μελισσούλες τριγυρνούν από φυτό σε φυτό και οι αλλεργίες βγαίνουν από το καβούκι τους και κάνουν αισθητή την παρουσία τους.Αλλά πάλι καλά υπάρχουν τα φάρμακα και απαλύνει ο πόνος.Τέλος πάντων πιστεύω πως η άνοιξη θα φέρει μαζί της,ή μάλλον ήδη έχει αρχίσει και φέρνει,ευχάριστα γεγονότα και γενικά χαρά στην ψυχή όλως μας.Γιατί πραγματικά είχα αρχίσει να πιστεύω πως αυτή η κατάθλιψη και η διακαή επιθυμία να αυτοκτονήσω δεν θα με έβγαζε σε καλό.Με είχε κυριέψει κυριολεκτικά!Αλλά άρχισα να βλέπω τα πράγματα με πιο πολύ αισιοδοξία!Και έτσι πρέπει να πράττουν όχι μόνο εγώ αλλά και όλοι μας!Ας ελπίσουμε πως όλα θα γίνου όπως τα φανταζόμαστε!


Βασικά δεν κατάλαβα πότε πέρασε ο χειμώνας και ο χρόνος ολόκληρος,εννοώντας την σχολική χρονιά!Βέβαια όχι τόσο γρήγορα όσο η περσινή αλλά εντάξει.Μακάρι να είναι μόνο για καλό που περνά έτσι ο καιρός.Μας βοηθά να προχωρήσουμε μπροστά.Να ανοιχτούμε ξανά!Να βγούμε μια βόλτα στη φύση.Να πάμε ίσως μια εκδρομή.Να έρθουμε πιο κοντά σε αυτούς που μας κάνουν να νιώθουμε καλά και ευχάριστα!Γιατί τα πάντα μπορούν να γίνουν άμα έχουμε  θέληση....και εγώ μόλις συνειδητοποίησα ότι αφού μπορώ αν τα πω όλα αυτά γιατί δεν τα εφαρμόζω κιόλας!Όλο φάσκω και αντιφάσκω.Δεν μπορεί κάποια στιγμή θα κάνει το θαύμα του ο Μεγαλοδύναμος και θα με κάνει και μάνα καλά να έρθω στα λογικά μου!

Τσικνοπέμπτη σήμερα!Τι θα τσικνήσεται;;;Μην μου πείτε όχι δεν θα το αντέξω.Έστω ένα σουβλάκι κάτι λίγο!
Εμείς από ότι κατάλαβα ή θα μαγειρέψουμε καάτι σπίτι οικογενειακώς ή θα βγούμε έξω.Καλύτερανα βγούμε!Να δω λίγο κόσμο αν και δεν έχω παράπονο βγαίνω τα Σ/Κ αλλά αυτό το καιρό όταν έβγαινα δεν πέρναγα και τόσο καλά!Πιστεύω τώρα τα πράγματα να αλλάξουν.Και τώρα θα σας εξηγήσω γιατί δεν θα δω ταινιούλα σήμερα!Άμα βγούμε θα αργήσουμε λογικά να γυρίσουμε άρα δεν θα προλάβω να δω γιατί θα πρέπει να κοιμηθώ για να ξυπνήσω νωρίς αύριο να πάω σχολείο και κλπ και κλπ και κλπ....!!


Αυτά..λοιπόν φίλοι θα τα ξαναπούμε σύντομα!Καλά να περνάτε!:))



Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2013

Μην αθετείς ποτέ τις υποσχέσεις σου!

Δεν μπορώ να πω πως είμαι ιδιαίτερα καλά.Ίσως να βρίσκομαι στη πιο δύσκολη φάση της ζωής μου.Και ο λόγος;;!!Γιατί αθέτησα την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου.Ότι το '13 θα είναι η δικιά μου χρόνια.Ότι δεν θα αφήσω κανέναν να μου τη χαλάσει.Ότι θα λύνω τα προβλήματα μου χωρίς να χρειάζομαι τη βοήθεια των άλλων.Ότι θα σκέφτομαι μόνο το παρόν γιατί το παρελθόν πέρασε και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε!

Ίσως φταίει και το ότι δεν ξέρω τι θέλω πια από τη ζωή μου.Γιατί απλά άφησα την ευκαιρία να φύγει από τα χέρια χωρίς αν την αρπάξω από τα μαλλιά και να ξεζουμίσω μέχρι και την τελευταία χαρά που θα μπορούσε να μου δώσει.Και ας με πλήγωνε.Δεν θα μπορούσα να το αποφύγω.Είναι και αυτό μέσα στο παιχνίδι.Πάντα μέσα στα καλά πρέπει να περιμένεις κάποιο κακό να έρθει αργά ή γρήγορα.Αλλά όταν όλα πάνε στραβά,μπορείς να περιμένεις κάτι καλό να έρθει;;Και να έρθει ,που το θεωρώ απίθανο και ακατόρθωτο,θα κρατήσει για όσο το χρειάζεσαι;;

Αλλά μερικές φορές είναι καλό να έχεις ελπίδα.Είναι αυτό που σου δίνει τη δύναμη να προχωράς,ξεπερνώντας τα εμπόδια ακόμα και όταν μοιάζουν ακατόρθωτα και απέραστα!Και νιώθεις την ευχαρίστηση ότι επιτέλους μετά από πολύ κόπο και προσπάθεια το ξεπερνάς και περιμένεις κάτι καλό να έρθει.Και το αποτέλεσμα;;Με το που γυρίσεις για να αντιμετωπίσεις τη χαρά,συνειδητοποιείς πως ο δρόμος είναι ακόμα πολύ μακρύς!

 Και συνέχεια προσπαθούν να σε  κάνουν να φαίνεσαι μικρός μπροστά τους,Αδύναμος.Να θες να φωνάξεις αλλά να μην μπορείς γιατί τελικά κατάφερες να πείσεις την καρδιά και το μυαλό σου πως είσαι μικρός μπροστά τους.Σε μειώνουν,σε υποβιβάζουν για να δείχνουν αυτοί μεγαλύτεροι,δυνατότεροι.Ξαφνικά χάνεις τους πάντες και τα πάντα.Τη γη κάτω από τα πόδια σου.Γυρνάς και βλέπεις τους ανθρώπους που μέχρι τώρα πίστευες πως ήταν δίπλα σου και σε στήριζαν,προσπαθώντας και αυτοί με το δικό τους τρόπο να σε κάνουν να σταθείς στα πόδια σου,να σηκώσεις το κεφάλι ψιλά και να δείξεις στους άλλους ότι υπάρχεις και εσύ σε αυτό το μικροσκοπικό αλλά πολύ δολοπλόκο κόσμο,να σου γυρνάνε την πλάτη σαν να ήσουν ένα παιχνίδι,ένας βήμα μακριά από την υλοποίηση των δικών τους ονείρων.Γιατί τελικά όλοι ζούμε στην ύλη των ονείρων.Δεν ξέρουμε που θα βρεθούμε από τη μία στιγμή στην άλλη!Εμείς απλά ελπίζουμε να μας βγάλει σε έναν όχι και τόσο τραχύ δρόμο όσο αυτούς που έχουμε έρθει αντιμέτωποι μέχρι τώρα!


Και κάθεσαι και με κοιτάς εκεί πέρα..μακριά.Να καταστρέφομαι.Ένα-ένα να πέφτουν τα τούβλα που με στήριζαν τόσα χρόνια να μην πέσω.Και δεν κάνεις τίποτα για να με βοηθήσεις!Φταίει που δεν έχεις ιδέα! Δεν έχεις ιδέα πως είναι να σου λείπει ένα κομμάτι της ψυχής σου, να το έχεις αφήσει πίσω, στα χέρια ΚΑΠΟΙΟΥ που δεν το θέλει, που δεν καταλαβαίνει την αξία του. Δεν έχεις ιδέα πως είναι να μην ξέρεις αν θα ξαναδείς ποτέ αυτόν τον ΚΑΠΟΙΟΝ , να ζεις κάθε μέρα με την απουσία του και το φόβο ότι η εικόνα του θα σβήσει από τη μνήμη σου…με το φόβο ότι δε θα έχεις την ευκαιρία να ξανακούσεις τη φωνή του…να ζεις με μια ψευδαίσθηση, να κουβαλάς μια ανάμνηση και να την κρατάς ζωντανή μέσα σου…μόνο έτσι θα παραμείνει ζωντανή η καρδιά σου… Όμως πάντα θα λείπει αυτό το κομμάτι! Πάντα. Και οι πεταλούδες στο στομάχι…και αυτές θα λείπουν αν δεν τον βλέπεις…αυτοί οι δυνατοί χτύποι της καρδιάς όταν το βλέμμα σου συναντάει το δικό του…λείπουν και αυτοί. Δεν έχεις ιδέα πως είναι να ζεις μόνο για τη μέρα που θα τον ξαναδείς (αν υπάρχει καμιά ελπίδα να τον ξαναδείς) και να μην έρχεται αυτή η μέρα… Όσο την πλησιάζεις αυτή να απομακρύνεται. Και το κομμάτι της ψυχής σου είναι πάντα δικό του. Δεν έχεις ιδέα πως με άφησες να ζω κάθε μέρα.

Και οι γαμημένες αναμνήσεις ξεπηδάνε μία-μία από τα παλιά και σου λένε μάταια:''Mικρέ να είσαι δυνατός και πάντοτε αληθινός γιατί αυτός εδώ ο κόσμος έχει ανάγκη από φως, βλέπεις χαθήκανε τα όνειρα, χάθηκαν τα αισθήματα μα εσύ έχεις την δύναμη να διώξεις τα προβλήματα.Έχεις και κάτι που σκλαβώνει κάθε τι στο πέρασμα σου ,έχεις χαμόγελο που λάμπει και τα κάνει όλα δικά σου.''Όσο και να θες να το πιστέψεις όμως,ξέρεις κατά βάθος πως δεν ισχύει τίποτα από όλα αυτά που προσπαθούν να σου πουν.Είναι ψέμματα όλα πλέον!